ай,невядома што нейкае.
учора рабіла эскізы балерыны,сёння зноў Майданэк...
Люблю людзей настолькі дзіўных,што побач з імі адчуваеш сабе ў іншым свеце.
Ці дакладней побач з імі не ўлетаеш думкамі ва ўласны свет.
Іх адзінкі,на сотні адзінкі тых,з кім цікава паразмаўляць

У мяне былі вельмі насычаныя выходныя,затое зараз...ляжу трупам

Вельмі была дзіўлена тым фактам,што польскія мастакі перыяду Realizm, Młoda Polska шмат выкарыстоўвалі пастэль,асабліва на партрэтах.У нас гэта не настолькі распаўсюджана было тады ды і зараз.
Працы з варкштатаў таксама спадабаліся.Аловак,грыфель,вугаль,акварэль крыху і атрымліваюцца атмасферныя жывыя партрэты на А1.

галерэімузеігалерэі...)))крута

віншую некага* з уласнай фотавысавай.Ура!Ура!Ура!))

На жаль,у тым што датычыцца захавання памяці продкаў нам да палякаў яшчэ далёка.
Мяне асабіста учорашнія Дзяды ўразілі...



а яшчэ ўчора з'ездзіла ў Майданэк...( фота з Майданку )

сёння ў сучасная мастацтва лезуць усе каму нелянота ці каму лянота нешта вартае рабіць,бо для гэтага вартага яны з'яўляюцца надта "творчымі і не такімі як усе".
Фатаграфуюць усе,малююць усе,спяваюць усе і рэжысёрамі стаць таксама хочуць усе.
Мода,што зробіш...
а пасля прыходзіш на выставы і думаеш:ці то ты з ХХ стагоддзя ці яны перабольшваюць свае прыродныя здольнасці і магчымасці.
Усе таленты і геніі...дзе тут нам сціплым прымасціцца?

Прачынаешся зраніцы і першае,што ты бачыш-заснежаныя дрэвы акурат насупраць твайго ложку ў вакне.
Пасля ты еш камэмбер з французкай булачкай і п'еш каву...
la vie est bonne;)

проста восень таго года...

выкладаю крыху са Швейцарыі)( фоткі пад катам )

okazyvaetsja moj zhzh kto-to chitaet,tol'ko vot kommentjat v kontakt pochemu-to))
segodnja ja guljala po oblakam(horosho,tol'ko ushi zakladyvaet))
postajala vo Francyi
vse schvejcarskie kurorty pochti odinakovye...
ela fundu

da,ja hvastaus'!)))))

zhizn' bjet sil'nych,interesno,ona ich proverjaet na krepost' ili prosto izdevaetsja?

Жизнь-маятник : чем глубже страдание,тем сильнее счастье
А.Дункан

можа мне хто пазычыць шпоры па матэматыцы на экзамен 5 чэрвеня?)
буду ўдзячна,вельмі)

як і абяцала,выкладаю малюнкі,але яны далёка не апошнія,бо зламаўся здрадніцкі фатаапарат,і апошнія зняць не магу((

Колеры жыцця:зялёны сонечна-яркі,у другі бок ізумрудны,варушыцца трава,цэлага яе мора з плаўных рухаў і ліній...сонца і вецер падхоплівае на сваіх крылах і ўносіць ад зямлі...вобразы плывуць перад вачамі:две постаці,адна ў амаль псіхічна неўраўнаважаным стане,трасецца ад пакутаў і шчасця,ад слёзаў,якімі плача душа і адначасава смяецца ад жартаў.Постаць маленькага,але ўжо вельмі жывога чалавека.ён злуецца,а часам нават уздымае голас,але гэта ад пакутаў і моцнага незразумелага болю.ён абвінавачвае таго,хто ідзе поруч,але толькі таму,што не можа супрацьстаяць яму і сам гэта адчувае...А той,хто ідзе побач,незразумелы і халодны чалавек,ён глядзіць удалечынь і бачыць свайго суразмоўцу наскрозь,ён маўчыць,бо ведае,што кожнае яго слова абярнецца супраць яго ж самога.усё разумее.але ўсёроўна ўсміхаецца,бо бачыць цалкам жыога чалавека побач,з цалкам жывымі пачуцьцямі.Хоць нехна ў нашым ілжывым і загнілым свеце сапраўдны,гэта не можа не абнадзейваць,моц гэтых пачуцьцяў сапраўдная,нападробленая...зоркі,і тое,што можа пад імі адбывацца...вобразы адыходзяць.
Спакой.Парк,пыл дарог,горад-вёска,савецкае сьвята і такім жа савецкім парку,людзі з бутэлькамі і нецэнзурай постсавецкай...цягнік,дом,сон.

P.S.дзякуй Дане і Юры за ўчорашні файны дзень!)

абяцала Дане выкласці фотку,вось яна

Раней я хацела зрабіць гэты свет лепшым,а зараз разумею,што яму не патрэбна мая карэкцыя.Як нехта сказаў,існуе дастаткова святла для тых,хто яго бачыць і дастаткова цемры для тых,хто бачыць яе.




З надыходам вясны ўсе дзяўчыны нафарбаваныя і ў кароткіх спадніцах,хлопцы кідаюць на іх адпаведныя позіркі...
А я засталася ранейшай...

учора былі дахі,пірожныя на іх з сокам,кава ў кафэ...
карацей кажучы казкі існуюць у рэальнасці,галоўнае,каб чалавек побач быў цудоўны...

любоў да радзімы-гэта калі не можаш без яе жыць ці калі хочыш нешта карыснае для яе зрабіць?
Хто як думае?

Люблю пісаць чарнільнымі асадкамі,бо тады атрымліваеш асалоду ад самаго працэса пісьма
Люблю лісты напісаныя ад рукі,бо яны маюць кавалак рукі чалавека,што пісаў
Люблю гуляць у адзіноце па начных вуліцах
Люблю ісці па мосце,калі пада мной праязжае цягнік
Люблю метро,гарбату і сырныя булачкі
Люблю,калі ў свеце ліхтароў ляцяць сняжынкі
Люблю купляць фарбы і маляваць тушшу
Люблю...


Дзякуй табе,цудоўная мая Салагубка,за сённяшні дзень!!!)



Дарэчы ў нашай краіны ёсць сур’ёзная праблема-п’янства,яна выцікае ў сцэнкі ў аўтобусах,яны ў сваю чаргу ў сапсаваны настрой(

Пра якую любоў да роднай гісторыі можа ісць гаворка,калі падручнікі напісаны настолькі незразумелай мовай,НАСТОЛЬКІ складана??!!
А пра падбор твораў па літаратуры і ўвогуле няма чаго казаць:з 5-11ты клас тэм акрамя любові да роднай мовы,маці,кахання і вайны я асабіста не заўважыла.
І які патрыятызм тут можа быць???

ЗІМА-ГЭТА КАЗКА!!!ЖЫЦЦЁ-ГЭТА ЦУД!!!!
ЛЮДЗІ,ДАВАЙЦЕ СЯБРАВАЦЬ,ЗНАЁМІЦЦА,ДАРАВАЦЬ АДНО АДНОМУ СЬВЯТЫ,ЛЮБІЦЬ,ДАПАМАГАЦЬ І ТАДЫ ШМАТ НАШЫХ ПРАБЛЕМ ЗЬНІКНЕ,АЛЬБО ЗНАЧНА ЗМЕНШЫЦЦА!!!!))

хто можа дапамагчы знайсці рэпетытара па польскай мове?вееельмі трэба

Рождественский романс


Плывет в тоске необьяснимой
среди кирпичного надсада
ночной кораблик негасимый
из Александровского сада,
ночной фонарик нелюдимый,
на розу желтую похожий,
над головой своих любимых,
у ног прохожих.

Плывет в тоске необьяснимой
пчелиный ход сомнамбул, пьяниц.
В ночной столице фотоснимок
печально сделал иностранец,
и выезжает на Ордынку
такси с больными седоками,
и мертвецы стоят в обнимку
с особняками.

Плывет в тоске необьяснимой
певец печальный по столице,
стоит у лавки керосинной
печальный дворник круглолицый,
спешит по улице невзрачной
любовник старый и красивый.
Полночный поезд новобрачный
плывет в тоске необьяснимой.

Плывет во мгле замоскворецкой,
плывет в несчастие случайный,
блуждает выговор еврейский
на желтой лестнице печальной,
и от любви до невеселья
под Новый год, под воскресенье,
плывет красотка записная,
своей тоски не обьясняя.

Плывет в глазах холодный вечер,
дрожат снежинки на вагоне,
морозный ветер, бледный ветер
обтянет красные ладони,
и льется мед огней вечерних
и пахнет сладкою халвою,
ночной пирог несет сочельник
над головою.

Твой Новый год по темно-синей
волне средь моря городского
плывет в тоске необьяснимой,
как будто жизнь начнется снова,
как будто будет свет и слава,
удачный день и вдоволь хлеба,
как будто жизнь качнется вправо,
качнувшись влево.
И.Бродский

читаю Пелевина.no comment.
а ещё сегодня наконец-то поставила ёлку:0)

Людзі,запрасіце мяне калі ласка на вечар беларускай паэзіі,які адбудзецца на наступным тыдні ці праз тыдзень!!!!!вельмі прашу распавядзіце мне пра яго,асабліва звяртаюся да ліцэістаў!!!

абажаю гуляць па восеньскіх парках:)

Сёння да чатырох раніцы я набыла: акварэль,Ніцшэ,пастэль,кнігу пра масонаў,французскую граматыку...
За апошнія гадоў так пяць гэтая мысля маіх бацькоў наконт падарунка мне была найлепшай.Мне проста далі шмат грошай і завезлі на кніжны кірмаш)))

ад'язджаю ў Львоў
джынсы,заплечнік,фотаапарат...
а ўчора зладзілі неблагую фотасесію у восеньскім парку

Людзі!!!можа хто ведае пра падрыхтоўчыя курсы па гісторыі,якія вядзе сп.Голубеў альбо хтосьці іншы варты?Пажадана курсы па падрыхтоўцы ва універсітэт

вы ўсе хто такія?мяне чамусьці апошнім часам дадае ў сябры надта шмат незнаёмых людзей.з чым гэта звязана?вы,калі,ласка калі дадаеце,то хоць пішыце чым цікавіцеся

Когда ты загнан и забит
Людьми, заботой иль тоскою;
Когда под гробовой доскою
Всё,что тебя пленяло,спит;
Когда по городской пустыне,
Отчаявшийся и больной,
Ты возвращаешься домой,
И тяжелит ресницы иней,-
Тогда-остановись на миг
Послушать тишину ночную:
Постигнешь слухом жизнь иную,
Которой днём ты не постиг;
По-новому окинешь взглядом
Даль снежных улиц,дым костра,
Ночь,тихо ждущую утра
Над белым запушённым садом,
И небо-книгу между книг;
Найдёшь в душе опустошенной
Вновь образ матери склонённый,
И в этот несравненный миг-
Узоры на стекле фонарном,
Мороз,оледенивший кровь,
Твоя холодная любовь-
Всё вспыхнет в сердце благодарном,
Ты всё благославишь тогда,
Поняв,что жизнь- безмерна боле,
Чем quantum satis бранда воли,
А мир- прекрасен,как всегда



А.Блок